Kończąc studia artystyczne, musiałem zrobić dyplom – coś, co pokazuje, jak projektuję. Pomysł pojawił się od razu, a po nim dwa preteksty: wycieczki do Stanów z bratem i z dziewczyną oraz przywiezione z nich pudło pełne ulotek i naklejek. To one dały mi pole do zabawy layoutem. Tak powstały dwie pierwsze książki mojego małego wydawnictwa. Skoro te dwie się udały, pomyślałem: zrobię kolejną. I kolejną. I kolejną. Czekały mnie dwie wyprawy do Skandynawii, gdzie zacząłem myśleć layoutem i proporcjami jeszcze poważniej. Narodził się system: każdy kraj ma swój własny rozmiar publikacji. Dla Ciebie Włochy to kształt buta, dla mnie 170 x 230. Potem okazało się, że nie trzeba wyjeżdżać za granicę, żeby mieć pretekst do tworzenia. Tak powstał projekt „Parapetue" — jedna rolka filmu z analogowego aparatu, złożona w mały zin o domówce i oblewaniu nowego mieszkania przyjaciół. Z czasem do zbioru dołączyły rzeczy jeszcze bardziej prywatne: pierwszy rok z psem Bryzą, urodzinowy zine dla przyjaciół, zeszyt o tym, jak bardzo żal mi opuszczać biuro i ludzi, bo przeprowadzam się na drugi koniec kraju. Powstała też gazeta o wysłużonym aucie rodziny, wydrukowana w UK na papierze gazetowym. Sesja ślubna w twardej oprawie, żeby nadać jej należytej wagi. I potężna książka o remoncie pierwszego własnego mieszkania. Teraz publikacji jest ponad trzydzieści, co przekłada się na jakieś 2400 stron do wertowania. Myślę, że to dobry moment, żeby je skatalogować i uwiecznić w przestrzeni cyfrowej, skoro na półce już są. Trochę ironiczne, bo te ziny miały działać dokładnie odwrotnie. Być manifestem tego, że do setek cyfrowych zdjęć robionych miesięcznie nie wracamy, a do książek już tak.
PL
Kończąc studia artystyczne, musiałem zrobić dyplom – coś, co pokazuje, jak projektuję. Pomysł pojawił się od razu, a po nim dwa preteksty: wycieczki do Stanów z bratem i z dziewczyną oraz przywiezione z nich pudło pełne ulotek i naklejek. To one dały mi pole do zabawy layoutem. Tak powstały dwie pierwsze książki mojego małego wydawnictwa. Skoro te dwie się udały, pomyślałem: zrobię kolejną. I kolejną. I kolejną. Czekały mnie dwie wyprawy do Skandynawii, gdzie zacząłem myśleć layoutem i proporcjami jeszcze poważniej. Narodził się system: każdy kraj ma swój własny rozmiar publikacji. Dla Ciebie Włochy to kształt buta, dla mnie 170 x 230. Potem okazało się, że nie trzeba wyjeżdżać za granicę, żeby mieć pretekst do tworzenia. Tak powstał projekt „Parapetue" — jedna rolka filmu z analogowego aparatu, złożona w mały zin o domówce i oblewaniu nowego mieszkania przyjaciół. Z czasem do zbioru dołączyły rzeczy jeszcze bardziej prywatne: pierwszy rok z psem Bryzą, urodzinowy zine dla przyjaciół, zeszyt o tym, jak bardzo żal mi opuszczać biuro i ludzi, bo przeprowadzam się na drugi koniec kraju. Powstała też gazeta o wysłużonym aucie rodziny, wydrukowana w UK na papierze gazetowym. Sesja ślubna w twardej oprawie, żeby nadać jej należytej wagi. I potężna książka o remoncie pierwszego własnego mieszkania. Teraz publikacji jest ponad trzydzieści, co przekłada się na jakieś 2400 stron do wertowania. Myślę, że to dobry moment, żeby je skatalogować i uwiecznić w przestrzeni cyfrowej, skoro na półce już są. Trochę ironiczne, bo te ziny miały działać dokładnie odwrotnie. Być manifestem tego, że do setek cyfrowych zdjęć robionych miesięcznie nie wracamy, a do książek już tak.
EN
Finishing my art degree meant completing a diploma project — something that would cap off my years of study and show how I think about design. The excuse came from two trips to the United States: the first with my brother, the second a year later with my girlfriend, along with my habit of collecting things — a box full of flyers and stickers that gave me room to play with layout and proportions. That's how the first two books of my small publishing imprint came to be. Since those two worked out, I thought: I'll make another one. And another. And another. Two trips to Scandinavia followed, where I started thinking about layout and proportions more seriously. A system emerged: every country gets its own publication size. To you, Italy is the shape of a boot — to me, it's 170 x 230. Then it turned out you don't need to travel abroad to have a reason to make something. That's how "Parapetue" was born — one roll of film from an analog camera, folded into a small zine about a housewarming party at a friend's new place. Over time, even more personal things made their way into the collection: the first year with our dog Bryza, a birthday zine for friends, a booklet about how much it hurt to leave my office and the people in it when I moved to the other end of the country. There was also a newspaper about the family's aging car, printed in the UK on actual newsprint. A wedding shoot in hardcover, to give it the weight it deserved. And a substantial book about renovating my first own apartment. Now there are over thirty publications, which adds up to something like 2,400 pages to flip through. I think it's a good moment to catalog them and give them a permanent home online — since they already have one on the shelf. Somewhat ironic, given that these zines were meant to do exactly the opposite. To be a statement that we never go back to the hundreds of digital photos we take every month — but we do go back to books.
EN
Finishing my art degree meant completing a diploma project — something that would cap off my years of study and show how I think about design. The excuse came from two trips to the United States: the first with my brother, the second a year later with my girlfriend, along with my habit of collecting things — a box full of flyers and stickers that gave me room to play with layout and proportions. That's how the first two books of my small publishing imprint came to be. Since those two worked out, I thought: I'll make another one. And another. And another. Two trips to Scandinavia followed, where I started thinking about layout and proportions more seriously. A system emerged: every country gets its own publication size. To you, Italy is the shape of a boot — to me, it's 170 x 230. Then it turned out you don't need to travel abroad to have a reason to make something. That's how "Parapetue" was born — one roll of film from an analog camera, folded into a small zine about a housewarming party at a friend's new place. Over time, even more personal things made their way into the collection: the first year with our dog Bryza, a birthday zine for friends, a booklet about how much it hurt to leave my office and the people in it when I moved to the other end of the country. There was also a newspaper about the family's aging car, printed in the UK on actual newsprint. A wedding shoot in hardcover, to give it the weight it deserved. And a substantial book about renovating my first own apartment. Now there are over thirty publications, which adds up to something like 2,400 pages to flip through. I think it's a good moment to catalog them and give them a permanent home online — since they already have one on the shelf. Somewhat ironic, given that these zines were meant to do exactly the opposite. To be a statement that we never go back to the hundreds of digital photos we take every month — but we do go back to books.
